ماهیت حساب ها
ماهیت حساب ها
در حسابداری معمولاً حسابداران از دو نوع حساب برای مستند کردن حسابهای خود استفاده میکنند، حسابهای موقت و دائمی، حساب های موقت حسابهایی هستند که در پایان سال مالی و با تراز آزمایشی اختتامیه به سود و زبان انباشته تبدیل میشوند مثل حساب خرید و فروش و درآمد و هزینه.
حسابهای دائمی آن دسته از حسابهایی هستند که در طول زمان، ماندههای خود را حفظ میکنند. کلیه حساب هایی که در ترازنامه تجمیع میشوند حسابهای دائمی محسوب میشوند. اینها حساب دارایی، حساب بدهی و حساب حقوق صاحبان سهام هستند.
برای مثال در یک واحد غیرانتفاعی، حسابهای دائمی دارایی، بدهی و خالص دارایی هستند. حسابهای دائمی توسط حسابرسان مورد بررسی دقیق قرار میگیرند، زیرا معاملات ذخیرهشده در این حسابها احتمالاً باید به عنوان درآمد یا هزینه در نظر گرفته شود و در نتیجه از ترازنامه خارج میشود. یک حساب دائمی لزوماً نباید دارای موجودی باشد. اگر هیچ تراکنشی ثبت نشده باشد که شامل چنین حسابی باشد، یا اگر موجودی صفر شده باشد، یک حساب دائمی ممکن است دارای موجودی صفر باشد.
منطقی است که به طور دوره ای نیاز به حساب های دائمی را بررسی کنید و ببینید که آیا باید با هم ترکیب شوند تا تعداد حساب هایی که کارکنان حسابداری باید محتویات آنها را نظارت کنند کاهش یابد.
حساب موقت چیست؟ نوع دیگر حساب، حساب موقت است که فقط برای یک سال مالی اطلاعات را جمع آوری میکند و در پایان آن اطلاعات به حساب سود انباشته (که در بخش حقوق صاحبان سهام ترازنامه ارائه میشود) منتقل میشود.
کلیه حساب هایی که در صورت سود و زیان تجمیع میشوند، حسابهای موقت محسوب میشوند. اینها حساب های درآمد، هزینه، سود و زیان هستند.
