نسبت های حسابداری

نسبت های حسابداری چیست؟

نسبت های حسابداری آن دسته از مقایسه هایی هستند. که می توانیم آنها را از صورت های مالی به دست آوریم.  حسابداران معمولاً اینر ا برای نتیجه گیری در مورد نقدینگی ، سودآوری و استفاده از سرمایه در حال گردش استفاده می کنند. همه این نسبت ها را می توان با نتایج دوره های قبلی و همچنین اطلاعات مشابه گزارش شده توسط رقبا مقایسه کرد. تا موقعیت نسبی یک شرکت را از گذشته تا کنون قضاوت کند. نسبتهای اساسی حسابداری به شرح زیر است.

نسبت نقدینگی

بیشترین نسبت نقدینگی نسبتی است که دارایی های جاری را با توجه به  بدهی های جاری مقایسه می کند. اگر میزان دارایی های جاری به میزان قابل توجهی از میزان بدهی های جاری فراتر رود ، این نشانگر آن است که یک شرکت منابع کافی برای پرداخت تعهدات فوری خود دارد.

مقایسه نسبت سریع یکی از  بهترین مقایسه در نسبت نقدینگی است. که طی این فرایند کلیه دارایی های جاری به جز موجودی را با بدهی های جاری مقایسه می کنند. و این نکته را باید بدانیم که موجودی از مقایسه حذف می شود. ، زیرا تبدیل آن به پول نقد دشوار است. هدف از نسبت سریع این است که ببینیم آیا یک شرکت دارای دارایی های کافی که می تواند به طور معقول به پول نقد تبدیل شود هست یا خیر. تا  تحلیل کنیم که آیا تعهدات فعلی خود را  می تواند برآورده کند؟

نسبتهای اهرمی

بار نسبی بدهی یک کسب و کار ، اهرم آن است که به بهترین وجه با نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام اندازه گیری می شود. این نسبت میزان کل انواع بدهی ها را با کل دارایی های موجود در ترازنامه مقایسه می کند. هدف از نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام این است که ببیند آیا یک کسب و کار به طور موثر میزان بودجه حاصل از فروش سهام را به به تعادل رسانده است یا خیر!! اگر جریانهای نقدی یک شرکت به اندازه کافی ثابت نباشد که بتواند سود و زیان خود را پرداخت کند ، نسبت بالایی قابل پشتیبانی نخواهد بود.

نسبت سودآوری

نسبت سود خالص آخرین معیار سودآوری است. که درآمد خالص یک شرکت تجاری پس از محاسبه مالیات را با توجه به فروش خالص آن مقایسه می کند. هدف از این نسبت این است که ببینیم آیا یک کسب و کار با هزینه های خود برای ایجاد محصولاتی قابل فروش کارآمد است یا خیر.

نسبت سرمایه در حال گردش

شاخص های اولیه استفاده از سرمایه در حال گردش می توان به دو دسته  گردش موجودی و گردش بدهی ها تقسیم بندی کرد. نرخ بالای گردش مالی برای مطالبات و موجودی ها نشان می دهد که یک شرکت با دارا بودن حداقل دارایی های موجود در این زمینه ها ، از پول نقد خود حداکثر استفاده را می کند. برعکس ، نرخ گردش بدهیها بهتراست پایین در نظر گرفته می شود ، زیرا این بدان معناست که یک کسب و کار از طریق فاکتورهای برجسته وام هایی را که تامین کنندگان مالی به آن اعطا می کنند به حداکثر می رساند. محاسبه نسبت عبارتند از:

• گردش وصول مطالبات. فروش خالص اعتبار سالیانه تقسیم بر متوسط ​​مطالبات.
• گردش موجودی. هزینه سالانه کالاهای فروخته شده تقسیم بر موجودی متوسط دوره
• گردش بدهی ها. خریدهای سالیانه از تأمین کنندگان تقسیم بر متوسط ​​بدهی های پرداختی.